Annick Collet

Wrede lach

Jouw lach is wreed,

diep en verwoestend,

alsof ik nog steeds geloof,

in de twinkel van je ogen bij nacht.

Koel als het ijs,

een kristallen paleis,

tuinen van steen,

als een geketend rijk,

dat steeds weer verdween.

Al oprijzend kniel ik om je heen.

Wie ben jij ..... gesloten poort ?

Fontein of vuur ........

Leeft er een engel of een duivel in je hart,

en heb je mij ooit geweten.

Gedicht geregistreerd door Sabam 31 maart 1998

Lees meer >> | 1085 keer bekeken